دیشب نسیم عطر گیسویت را برایم آورد. نمی دانی چه سر مست شدم. تا صبح از سرذوق روی تک تک ستاره ها را می بوسیدم. می بینی چه کرده ای با این دیوانه؟!
حکایت عطر گیسوی تو و ذوق من، شده است همان مثل پیراهن یوسف و چشمان در حسرت مانده یعقوب. بگذریم...
نمی دانی چقدر دلتنگت هستم. از آن دلتنگی هایی که مدام نگاهم تار می شود. هنوز نفهمیده ام رابطه بین دلتنگی و تار شدن نگاهم چیست! هنوز نمی دانم، دلتنگی ام برای دوری از توست یا حسرت نداشتن تو!
گفته بودی، وقتی بروی دلتنگی ها را هم با خود می بری. پس چرا هنوز هم هر غروب باز چشمانم به آسمان خیره می شود و جریان خون در رگهایم کُند؟... آنقدر کُند که، گاهی اوقات یقین می کنم روحم سفر به ابدیت را آغاز کرده است.
راستی... خوب شد صحبت به اینجا رسید! نازنین تو را به باران سوگند، پاسخ سؤال همیشه بی پاسخم را بده...
می گویند هر زمان که روح پرواز به سوی ابدیت را آغاز کند، می تواند روح همسفرش را انتخاب کند... نازنین! می توانم امید داشته باشم به پرواز روح هایمان در کنار هم؟...
چرا سکوت کردی؟... نکند باز هم سؤالم کودکانه بود؟! آه مهربانم، جسارتم را ببخش... روح تو آنقدر زلال است که شرمش می آید با ناپاکان همجوار شود. روح تو را چه به ما... همان قدر هم من را کفایت است که می گذاری حسرت نگاهت بر دلم بماند! و الا خیال پیوند ابدی من و تو...
باشد! ادامه نمی دهم.
همینقدر بگویم که تا همیشه شیدایت می مانم، و چشمداشتی هم ندارم. هر چه باشد من از تبار فرهادم، و مجنون در گوشم اذان عشق را زمزمه کرده است. آریا را باور کن نازنینم

اگر از ظلمت ره ميترسي چلچراغ نگاهم را به تو خواهم بخشيد.
اگر از دوري ره ميترسي، دستهايم را که پلي روي زمان مي بندند، به تو خواهم بخشيد.
اگر از زمزمه ها، اگر از حرف کسان، اگر از سنگيني چشمي نگران ميترسي، من تو را در تن خويش محو جان خواهم کرد تا تو از من باشي. تو بيا که اگر آمدنت دير شود، يا اگر آمدنت قصه ي پوچي باشد، من تو را اي همه خوب، تا دم مرگ نخواهم بخشيد

مي داني چه مي گذرد بر نگاهم؟! خوشا به حال فرهاد که در حسرت شيرين بيستون را کند. لااقل بگو من به خيال دلتنگي هايت کدام کوه را صيقل دهم. بي تو من خاموش مي مانم. مي دانم که مي داني... مهربانم تو را در کدامين فردا جستجو کنم که اگر ندانم نگاه به کدامين سو بدوزم، جان خواهم داد؟! تو که مي دانستي بي تو نفس کشيدن هم معنا ندارد، چرا حال مي انديشي اين طوفان زده، در گوشه اي روزگار را به خوشي مي گذراند؟!
اي کاش باور مي کردي تا چه اندازه دلتنگت آمدنت هستم... اي کاش. افسوس که باور نداري آریا را. اگر باور داشتي نمي رفتي. يا حال که رفته اي، وعده آمدنت را در باران نمي گذاشتي...
نازنينم، از کجا مي دانستي در اين ديار باراني نخواهد باريد؟!... از کجا مي دانستي ديگر حتي دل آسمان هم براي اين مردمان نمي سوزد؟!... از کجا مي دانستي آسمان اينجا تا هميشه حسرت باران را بر دل شقايق ها خواهد نشاند؟!
و من... هنوز هم حسرت حل شدن در نگاهت را دارم. مي دانم اگر باران هم ببارد تو نخواهي آمد .مي دانم... اي کاش آنقدر صادق بودي که فرياد مي کردي رفتنت را آمدني نيست. اي کاش...
تا هميشه در انتظارت مي مانم که شيدايي شيوه دلدادگان است. سراغي ازآریا بگير

                                                                        وبلاگ جدید آریا