قفس طلایی

قفس طلایی

برای کسانی که خسته اند.......مثل خودم

پاهايم را به کدامين بند کشيده ام، حيرانم؟!!!

کاش مي توانستم خيالم را عريان کنم!

بيا اينبار پشت به هم بايستيم!
و بي بهانه براي آمدن باران دعا كنيم
چمدانهاي ديروزمان را
جلوي اولين خانه اي كه گمان كرديم بي خاطره است جا بگذاريم
و دستهايمان را هم در اولين نسيم رها كنيم
تن هايمان را با آغاز آشنا و
نگاههايمان را با تبسم همراه.
ديگر نه من زخمي برخيالت مي زنم
نه تو تلنگري به نگاهم!
آنوقت
من لبخند مي زنم و تو
آرام مي شوي
فال حافظ مي گيرم و تو
آرام مي شوي
فروغ زمزمه مي كنم و تو
آرام مي شوي
دلتنگ مي شوم و تو
آرام مي شوي
و من
مبهوت اينهمه آرامش
از نو دلتنگت مي شوم
ستاره ها را دسته دسته برايت شعر مي كنم
و تو تمام روياهاي مرا
در آغوش مي گيري
و باز من از نو دلتنگت مي شوم.
سربه سرم نگذار كه طاقت
اينهمه آرامش نگاهت و دلتنگ بودنت را
ندارم.
نه!
اينبار
چوب حراج به دلتنگي هايم نمي زنم
تنها اگر رو برگردانم
تمامي ماهي هاي سرخ را در نگاهت مي بينم
آنوقت
عاشق مي شوم...
ستاره ها گواهند!

                آریا- بهمن 85
نوشته شده در ساعت 2:3 توسط    آریا

+نوشته شده در سه شنبه 1385/11/17ساعت12:45توسط آتیلا ملکی | |

About

درباره ی من! .:
اتیلا می‌نامندم و‌ گاه ملكي! كنار‌ هم كه بگذارید همان اتیلا ملكي می‌شود؛ تخلصم اریا هست
كه ‌خود با آريايش بیشتر انس دارم و دوستان نیز! تابستان 1366(ه.ش)در اذربایجان به ‌دنیا سلام
كردم. دورترها می‌اندیشیدم، اگر تصمیم با من بود هیچ‌گاه نه‌ اجازه شكسته‌ شدن به
بغض‌ام می‌دادم نه آمدن به پاهایم؛ اما... آمدم و ماندنم. تا كی، نمی‌دانم! تنها
می‌دانم چه خوب شد آمدم!
می‌گویند شعر می‌گویم اما خود می‌گویم هنوز راه بسی طولانی‌ست تا شاعر شدن! و باز
می‌گویند برای شاعر ‌شدن باید كتاب داشت و من می‌گویم برای شاعر ‌شدن باید دل داشت!
اما چه می‌شود كرد... باید هم ‌رنگ جماعت شد! شهريار را می‌پرستم، با فروغ زندگی می‌كنم، رویاهایم را با سهراب رنگ می‌زنم، مولوی
را بنابر سفارش استاد می‌خوانم كه عجیب حیران‌اش شدم، حافظ محرم اسرارم است،
باباطاهر هی‌هی ِ بی‌تابی ‌هایم، خیام اندیشه‌ی هر روز، پروين لای‌لای قبل از خواب
و ارادت دارم به تمامی شعرا و با دل‌نوشته‌هایشان نفس زنده ‌می‌كنم.
رؤیاهایم را نه بزرگ می‌كنم نه كوچك. تنها می‌گذارم باشند. و دل‌ام...
هست. همه‌اش می‌شود آريا!
به همین سادگی.