قفس طلایی

قفس طلایی

برای کسانی که خسته اند.......مثل خودم

من سکوت مي کنم و تو بگو!

جاده را مي بيني؟... فقط جاده را مي گويم!

مي‌خواهم
بي‌هراس از تمامي خاكستري‌ها
خواب رنگي ببينم
بايستم ميان اين‌همه روشنايي
نه دست‌هايم را نشان ِ كسي بدهم
نه لبخندم را
چمدان‌ام را زمين بگذارم...
باز كه كني
می‌بینی :
برگ‌هاي پاييز را
و تمامي خواب‌هايي كه روزي قرار بود
رنگي شوند.
آن‌وقت
ستاره‌هاي زرورقي را
در آسمان‌اش بچسباني
مدادهاي رنگي‌ات را بتراشي
و براي خانه‌هايش
پنجره بكشي
دودكش
باغچه
حوض...
و ابرهايي
كه حرفي براي گفتن داشته‌باشند
آن‌وقت...
من مي‌ايستم
تا شايد
صدايي از ميان تمامي روزهاي مه‌گرفته
بيايد
و بگويد:
خاكستري
به روياهايت مي‌آيد.
اما ديگر
نه خاكستري را مي‌شناسم
و نه شب را
هرچه هست روز است و نور!
برگ‌هاي رنگارنگ پاييز
و پله‌هايي كه
باور دارم
روزي
مرا
به آسمان مي‌رسانند...
مي‌خواهم
بي‌هراس از تمامي خاكستري‌ها
خواب‌های رنگي ببينم،
با تو!
آریا- 2/11/85

نوشته شده در ساعت 2:10 توسط آریا

+نوشته شده در جمعه 1385/12/11ساعت19:39توسط آتیلا ملکی | |

About

درباره ی من! .:
اتیلا می‌نامندم و‌ گاه ملكي! كنار‌ هم كه بگذارید همان اتیلا ملكي می‌شود؛ تخلصم اریا هست
كه ‌خود با آريايش بیشتر انس دارم و دوستان نیز! تابستان 1366(ه.ش)در اذربایجان به ‌دنیا سلام
كردم. دورترها می‌اندیشیدم، اگر تصمیم با من بود هیچ‌گاه نه‌ اجازه شكسته‌ شدن به
بغض‌ام می‌دادم نه آمدن به پاهایم؛ اما... آمدم و ماندنم. تا كی، نمی‌دانم! تنها
می‌دانم چه خوب شد آمدم!
می‌گویند شعر می‌گویم اما خود می‌گویم هنوز راه بسی طولانی‌ست تا شاعر شدن! و باز
می‌گویند برای شاعر ‌شدن باید كتاب داشت و من می‌گویم برای شاعر ‌شدن باید دل داشت!
اما چه می‌شود كرد... باید هم ‌رنگ جماعت شد! شهريار را می‌پرستم، با فروغ زندگی می‌كنم، رویاهایم را با سهراب رنگ می‌زنم، مولوی
را بنابر سفارش استاد می‌خوانم كه عجیب حیران‌اش شدم، حافظ محرم اسرارم است،
باباطاهر هی‌هی ِ بی‌تابی ‌هایم، خیام اندیشه‌ی هر روز، پروين لای‌لای قبل از خواب
و ارادت دارم به تمامی شعرا و با دل‌نوشته‌هایشان نفس زنده ‌می‌كنم.
رؤیاهایم را نه بزرگ می‌كنم نه كوچك. تنها می‌گذارم باشند. و دل‌ام...
هست. همه‌اش می‌شود آريا!
به همین سادگی.