قفس طلایی

قفس طلایی

برای کسانی که خسته اند.......مثل خودم

خوابم مي آيد!

عادت کرده ام به تنگناي ماندن!!!

من تمامي اندوهي را كه هر شب
با آن كابوس نبودنت را مي ديدم
نه به دست باد سپرده ام
نه در هواي دم به دم،
باراني ِ بهار رها كرده ام
نه در زير درخت بهار نارنج به خاك امانت داده ام؛
هنوز همه را
جايي
ميان زنبق هاي خشك شده دفترم
و راز داري شبانه ستاره ها
به دوش مي كشم
هنوز هم
بعد از عشقبازي مكرر ِ شبانه ي
چشمان و اشك هايم
منتظر مي مانم
تا اتاقم از عطر تن ات پر شود
من هنوز هم
گمان مي كنم
جايي
در نزديكي خلوت خيالم
ايستاده اي
و با دلتنگي هايم دلتنگ مي شوي
نمي دانم روزي
من تمام مي شوم
يا تمامي لحظه هايي كه
سهم بي خوابي هاي شبانه مان است
نمي دانم
تنها ...
راهي كه مي رويم همين است
چه تفاوت دارد
بهار باشد يا پاييز
يا حتي لبخندت آن هنگام كه هستي
و تمام بيتابي هاي من
كه دم به دم بغض شان مي گيرد
و نوازش هميشگي دستانت
بروي اندام ِ هميشه تب دار ِ
دل ام!؟
چه تفاوت دارد
كابوس
در رختخوابم انتظار شب را بكشد
يا رؤيا
وقتي سكوتم فرياد مي زند
:
فردا!
راهي كه مي رويم همين است
فردا!

+نوشته شده در یکشنبه 1386/03/20ساعت12:53توسط آتیلا ملکی | |

About

درباره ی من! .:
اتیلا می‌نامندم و‌ گاه ملكي! كنار‌ هم كه بگذارید همان اتیلا ملكي می‌شود؛ تخلصم اریا هست
كه ‌خود با آريايش بیشتر انس دارم و دوستان نیز! تابستان 1366(ه.ش)در اذربایجان به ‌دنیا سلام
كردم. دورترها می‌اندیشیدم، اگر تصمیم با من بود هیچ‌گاه نه‌ اجازه شكسته‌ شدن به
بغض‌ام می‌دادم نه آمدن به پاهایم؛ اما... آمدم و ماندنم. تا كی، نمی‌دانم! تنها
می‌دانم چه خوب شد آمدم!
می‌گویند شعر می‌گویم اما خود می‌گویم هنوز راه بسی طولانی‌ست تا شاعر شدن! و باز
می‌گویند برای شاعر ‌شدن باید كتاب داشت و من می‌گویم برای شاعر ‌شدن باید دل داشت!
اما چه می‌شود كرد... باید هم ‌رنگ جماعت شد! شهريار را می‌پرستم، با فروغ زندگی می‌كنم، رویاهایم را با سهراب رنگ می‌زنم، مولوی
را بنابر سفارش استاد می‌خوانم كه عجیب حیران‌اش شدم، حافظ محرم اسرارم است،
باباطاهر هی‌هی ِ بی‌تابی ‌هایم، خیام اندیشه‌ی هر روز، پروين لای‌لای قبل از خواب
و ارادت دارم به تمامی شعرا و با دل‌نوشته‌هایشان نفس زنده ‌می‌كنم.
رؤیاهایم را نه بزرگ می‌كنم نه كوچك. تنها می‌گذارم باشند. و دل‌ام...
هست. همه‌اش می‌شود آريا!
به همین سادگی.