تبليغاتX
قفس طلایی

قفس طلایی

برای کسانی که خسته اند.......مثل خودم

تاپ، تاپ، تاپ... دلم را مي گويم     

                                

من مي گويم: نيمکت مي خواهم!

تو مي گويي: خسته اي؟

و من فقط نگاهت مي کنم!
 

                               

    :. ۴شنبه  ۱ اسفند،۱۳۸٦ .:
 

 
از اين‌جا تا همان جايي كه انتهاي زمين مي‌نامندش
ايستاده‌ام و ذكر مي‌گويم
به خيال خراب نكردن پل‌هاي پشت‌سرت!
به خيال اين‌زمان
كه كاش تمام شود
و بهار
كه اين‌بار دل‌ام مي‌خواهد
انتظارش را چوب‌خط كنم به‌روي تنهايي‌هاي پشت پنجره‌ام!
اين‌جا يا آنجا
توفيري ندارد وقتي دل‌ات اين‌جاست
وقتي تمام خاطرات‌ات قد مي‌كشند در اتاق‌ام
وقتي بي‌تاب مي‌شوم به چشمان نمناك‌ات
و مسح مي‌كنم رد دستان‌ات را به‌روي دستان‌ام
و  لرزش سكوت‌ام كه مرا به‌ياد باكرگي انگشتان‌ات مي‌اندازند
وقتي قرار بر جنگيدن است و آمدن
قرار بر گره‌زدن است و ماندن
ديگر چرا بي‌تاب صبوري نكردن باشم؟
مي‌ايستم تا اين انار صبوري از كف دهد
ترك بخورد
و سرخي خواب‌هايش را
به رخ روياهاي بي‌رنگ و روي هر شب ِ
دستان ِ هرجايي رانده شده
بكشد!
من آموخته‌ام
در پس تمامي لحظه‌ها
دمي بايد سكوت كرد
به احترام تمامي لحظه‌هايي كه فرصت جوانه‌زدن نداشتند!
من ذكر مي‌گويم براي آشفته نشدن خيال‌ات
براي خورشيد كه روشن كند آسمان زندگاني‌‌ات
و براي ستاره‌ها
كه هر شب به دعا بنشينند براي سبزي فردايت
كاري از من بر نمي‌آيد جز ذكر‌ گقتن و صبوري كردن
لبخند بزن
مي‌گويند جايي ميان تمامي دل‌خوشي‌ها
دستي ايستاده است و فردا خيرات مي‌كند!
 
                                                آریا- اسفندماه1386
نوشته شده در ساعت ۱:٠٠ ‎ق.ظ توسط آریا ملکی

                                                                              

                                                      

:. جمعه ۳اسفند،۱۳۸٦ .:
 

 
من ميان خورشيد چيزي شبيه انار يافته‌ام
با پوستی ترک‌خورده از هجران
و دانه‌هایی به زلالی اشک
ميان پيراهن پنهان‌اش كرده‌ام
براي بغض‌هايم شب‌نامه خوانده‌ام
و تن زخم‌ديده‌ی خواب‌هايم را بوسیده‌ام
حالا مي‌خواهم
از ميان ابهام آينه‌ها
تا ابتداي روشني‌ای كه فقط رويايش را ديده‌ام، بدوم.
و در حوالي فردا
بيندشم
انار را به دستاني خواهم بخشيد...
و دستانم را ...
من به حوالي دورتر از دستانم مي‌انديشم
دلهره‌ی نبودن
لمس آمدن
و باران
كه گويي حسرتش هميشگي‌ست.
ماه،
و ستاره‌هايي
كه نمي‌دانم در آسمان آنجا هم
رسم سوسو مي‌دانند يا نه!؟
من به دستانی مي‌انديشم
دستانی که هنوز باکره‌اند.
اوجي سبز
فردا
تب تند شعر و ترانه
هم‌آغوشي رؤيا و...
ترس
تبسمی روشن‌
و آرامش ِ هميشگي كلام‌
و باز
ترس
و دلتنگی‌هایی که گویی
با زنجیر به نگاه چفت شده‌اند
من رنگ چشمانی را خواب دیده‌ام
از جنس دعای اول صبح
و بغضی را
که عطر علف می‌داد
حتی زمزمه زیر لب‌اش را شنیده‌ام
حالا
بیهوده گمان می‌برم
میان نگاههایی که چشم بر دستانم دارند
نمی‌یابم‌اش!
نمی‌یابم‌ات!!!
بیهوده!
قرار ما همان
حوالی فردا
من با انار خواهم ‌آمد
و تو
با دستان‌ات!
 
 
                        آریا-31/3/1386
 
نوشته شده در ساعت ٢:۳٢ ‎ق.ظ توسط آریا ملکی

 

 

+نوشته شده در شنبه 1386/12/04ساعت10:16توسط آتیلا ملکی | |